Πρωταπριλιά

Κάθε χρόνο την 1η Απριλίου αναβιώνει το έθιμο με τα αθώα ψέματα. Πρόκειται για μία παιγνιώδη συνήθεια των ανθρώπων, με παγκόσμια διάσταση. Το έθιμο έλκει την καταγωγή του από τη Δύση και ρίζες του ανιχνεύονται στους αρχαίους Κέλτες, οι οποίοι συνήθισαν την Πρωταπριλιά που καλυτέρευε ο καιρός να βγαίνουν για ψάρεμα. Τις περισσότερες φορές γύριζαν με άδεια χέρια, αλλά οι ψεύτικες ιστορίες τους για μεγάλα ψάρια έδιναν κι έπαιρναν.

Τον Μεσαίωνα, οι Γάλλοι γιόρταζαν την Πρωτοχρονιά την 1η Απριλίου, λόγω του Πάσχα. Το 1560 ή 1564 ο βασιλιάς Κάρολος Θ' μετέθεσε την αρχή του έτους από την 1η Απριλίου στην 1η Ιανουαρίου για να συμβαδίζει η χώρα του ημερολογιακά με τις άλλες χώρες. Η αλλαγή αυτή δημιούργησε προβλήματα στον λαό, καθώς ό,τι έχει σχέση με την οργάνωση του χρόνου δημιουργεί συναισθηματικές φορτίσεις και αντιδράσεις. Όσοι, λοιπόν, από τους υπηκόους του βασιλιά αποδέχτηκαν την ημερολογιακή αλλαγή πείραζαν εκείνους που συνέχιζαν να τηρούν την παλιά πρωτοχρονιά (1η Απριλίου), λέγοντάς τους περιπαικτικά ψέματα ή κάνοντάς τους ψεύτικα πρωτοχρονιάτικα δώρα.

Από τους Κέλτες και τους Γάλλους το έθιμο μεταλαμπαδεύτηκε σε όλο τον κόσμο, με προεξάρχουσες τις εφημερίδες στις αρχές του 20ου αιώνα και στη συνέχεια τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, που συχνά μεταδίδουν πολύ επιτυχημένες ειδήσεις - φάρσες.

Στον ελληνικό χώρο το έθιμο πρέπει να ήταν γνωστό από την εποχή των Σταυροφοριών. Η συνήθεια να λένε ψέματα δεν είναι άγνωστη στην Ελλάδα. Μάλιστα, αποτελεί, όπως υποστηρίζει ο λαογράφος Γεώργιος Μέγας, συνήθη μηχανισμό στην προσπάθεια εξασφάλισης της επιτυχίας μιας μαγικής ενέργειας ή ενός δύσκολου έργου, βάσει της αντίληψης ότι η ψευδολογία ξεγελά και εμποδίζει τις βλαπτικές δυνάμεις. Και το ψέμα της Πρωταπριλιάς είναι «ένα σκόπιμο ξεγέλασμα των βλαπτικών δυνάμεων που θα εμπόδιζαν την αγροτική παραγωγή», σύμφωνα με το λαογράφο Δημήτριο Λουκάτο.

Πρωταπριλιάτικες φάρσες που άφησαν εποχή:

Το 1957, ο παρουσιαστής ειδήσεων του BBC Ρίτσαρντ Ντίμπλεμπι παρουσίασε οπτικοποιημένο ρεπορτάζ για την ανοιξιάτική συγκομιδή σπαγγέτι στην Ιταλία και γίνεται πιστευτός!

Το 1993, αρθρο στη βρετανική εφημερίδα Independent ανέφερε την ανακάλυψη του χωριού του Aστερίξ από επιστήμονες των Πανεπιστημίων της Οξφόρδης και της Βρέστης. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι ανασκαφές έφεραν στο φως νομίσματα, στα οποία απεικονίζονταν αγριογούρουνα, ενώ δεν υπήρχε ίχνος ρωμαϊκής εισβολής!

Το 1995, το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού ανακοίνωσε ότι κατά τις ανασκαφές του μετρό βρέθηκε ο τάφος του Σωκράτη. Το υπουργείο έδωσε, μάλιστα, λεπτομέρειες, ενώ σημείωνε ότι βρέθηκαν επίσης ο χιτώνας του ιδίου, αλλά και ίχνη του κονίου που είχε πιει. Η είδηση έκανε το γύρο του κόσμου μέσω των ξένων ειδησεογραφικών πρακτορείων. Πρώτο στην παγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού έπεσε το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, που λίγες ώρες μετά έσπευσε να ανακαλέσει.

Το 2008, το BBC παρουσίασε βίντεο με μία μοναδική ανακάλυψη. Πιγκουίνοι της Ανταρκτικής μετατρέπονται σε αποδημητικά πουλιά, πετώντας μίλια μακριά. Σύμφωνα με τον παρουσιαστή, Τέρι Τζόουνς, προορισμός τους είναι τα τροπικά δάση της Αμερικής.

Πηγή: sansimera.gr

Read more »

Τι λένε τα εγγόνια των οπλαρχηγών για το έθνος

Κουβαλάνε ονόματα βαριά, με εθνική ιστορία. Και σε αυτά τα ονόματα προσπαθούν, όπως λένε, να σταθούν αντάξιοι. Είναι απευθείας απόγονοι οπλαρχηγών και μπουρλοτιέρηδων, απόγονων των ανθρώπων που...
ξεκίνησαν και έφεραν εις πέρας την επανάσταση του 1821.

Και σήμερα μιλούν για την ανάγκη μιας νέας «εθνικής παλιγγενεσίας». ΄

Κίτσος Μπότσαρης: «Έχω μια κρυφή υπερηφάνεια»

Με καταγωγή από το Σούλι, τετράκις εγγονός του Μάρκου Μπότσαρη, ο 37χρονος Κίτσος Μπότσαρης εργάζεται ως τραπεζικός υπάλληλος. Εχει μελετήσει την ιστορία των παππούδων του και όλου του επαναστατημένου ελληνικού έθνους του 1821.

«Νιώθω πάντα μέσα μου μια κρυφή υπερηφάνεια», λέει στο newpost και συνεχίζει: «Αυτό που έκαναν οι παππούδες μου ήταν μια τεράστια υπέρβαση. Χωρίς φόβο και δισταγμό τα έβαλαν με μια σκληρή και αδίστακτη Ευρώπη, με την Ιερά Συμμαχία. Πιστεύω και τώρα μας χρειάζεται λίγο από το θάρρος των προγόνων μας. Ελπίζω πως κάποια στιγμή θα το βρούμε». Είναι όμως απογοητευμένος από την αντιμετώπιση της πολιτείας απέναντι στους ήρωες του 1821: «Το σπίτι του Μάρκου Μπότσαρη στο Σούλι είναι έτοιμο να καταρρεύσει. Και σε εμάς δεν επιτρέπουν καμία παρέμβαση αναστήλωσης, το σπίτι ανήκει στην αρχαιολογική υπηρεσία -είναι διατηρητέο-η οποία όμως δεν έχει δείξει κανένα ενδιαφέρον για τη διατήρησή του. Όπου νά ναι θα γκρεμιστεί».

Φίλιππος Μπούμπουλης: «Δύσκολες και περίεργες οι μέρες που ζούμε»

Οι μέρες που διανύει το έθνος είναι δύσκολες, σύμφωνα με τον Φίλιππο Δεμερτζή – Μπούμπουλη, απόγονο της καπετάνισας των Σπετσών, Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας.

«Έχουμε ανάγκη μια νέα εθνική παλιγγενεσία, έχουμε ανάγκη την ομοψυχία. Να μάθουμε από τα λάθη του παρελθόντος, από την ιστορία του '21. Να θυμηθούμε ότι μια επανάσταση που μπορούσε να έχει κερδηθεί από το 1822, παραλίγο να χαθεί το 1828 επειδή οι ηγέτες της μάλωναν για τα αξιώματα».

Περήφανος για τους προγόνους του αλλά και για τους Έλληνες γενικότερα, ο Φίλιππος Μπούμπουλης δηλώνει στο newpost αισιόδοξος ότι το έθνος θα καταφέρει να περάσει τους σκοπέλους και να βιώσει και πάλι την ανάκαμψη

Read more »

Η αντιμετώπιση των προσφύγων στην Ελλάδα

Οι πρόσφυγες που θα φτάσουν στην Ελλάδα θα συναντήσουν ένα εχθρικό περιβάλλον. Το περιβάλλον αυτό το είχαν βιώσει από την πρώτη προσφυγιά (1914-1918), όταν είχαν καταφύγει στην Ελλάδα για να σωθούν από τη Γενοκτονία των Νεότουρκων.

  Μικρασιάτες πρόσφυγες στην Κέρκυρα Σε ψήφισμα (άρθρο 7) της 21 Αυγούστου 1914 του Εργατικού Κέντρου Αθηνών, που απευθύνεται σε όλα τα εργατικά σωματεία της Ελλάδας, ζητιέται «να μην επιτρέπηται εις τους πρόσφυγας να εργάζωνται εις τας εργασίας εντοπίων εργατών…». Στο Εργατικό Κέντρο Αθηνών ανήκαν τότε περισσότερα από είκοσι εργατικά σωματεία. Ειδικά όμως στις φιλομοναρχικές ομάδες του πληθυσμού, από την εποχή του Διχασμού είχαν διαμορφωθεί ισχυρά αντιπροσφυγικά στερεότυπα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το πογκρόμ κατά των προσφύγων -ως βενιζελικών- που εξαπολύθηκε στην Αθήνα το Νοέμβριο του 1916 από τις πρωτοφασιστικές παρακρατικές ομάδες των «Επιστράτων», που είχαν ιδρύσει οι Δημήτριος Γούναρης και Ιωάννης Μεταξάς. Τον Νοέμβριο του ’16, στη φιλογερμανική Αθήνα θα γίνουν σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ των Γάλλων, που αποβιβάστηκαν με βάση συμφωνία που υπογράφτηκε, και των παρακρατικών αντιβενιζελικών ομάδων των «Επιστράτων».

Στο στόχαστρο των ένοπλων παρακρατικών θα βρεθούν επίσης οι Κρητικοί της Αθήνας και οι πρόσφυγες από την οθωμανική Ανατολή. Κατά τα «Νοεμβριανά» υπήρξε αληθινό πογκρόμ με προγραφή σπιτιών και καταταστημάτων που είχαν σημαδευτεί με κόκκινη μπογιά. Οι «τίμιοι» βασιλικοί ανέλαβαν να «μολύνουν» με το αίμα των «προδοτών» βενιζελικών τα όπλα τους. Το σύνθημα των παρακρατικών ήταν: «Ο βασιλιάς μας θα ζώσει το σπαθί, θα σφάξει Αγγλογάλλους και βενιζελικούς μαζί».

Ο Γεώργιος Βεντήρης γράφει: «Από της 19 μέχρι 23 Νοεμβρίου, ωδηγούντο πλησίον του φθισιατρείου “Σωτηρία” Μικρασιάται κυρίως πρόσφυγες και εθανατώνοντο ως κατάσκοποι των Αγγλογάλλων». Ο Φοίβος Γρηγοριάδης υπολογίζει ότι ο αριθμός των δολοφονημένων ήταν περί τους 20. Γράφει: «απλοί άνθρωποι του λαού θα δολοφονηθούν στους δρόμους και στα μικρά Φρουραρχεία (σ.σ. συνοικιακά κέντρα των επιστράτων)».

Ο Π. Πετρίδης αναφέρει «…οι πρόσφυγες σκοτώθηκαν επειδή ήταν πρόσφυγες: Οι δολοφονίες αποτελούσαν εν ψυχρώ και απρόσωπα εγκλήματα μίσους, το οποίο είχε καλλιεργηθεί συστηματικά από τα μέσα ενημέρωσης. (…) είχε απαλλάξει [η κυβέρνηση] την πρωτεύουσα από αρκετές χιλιάδες άλλους πρόσφυγες, στέλνοντάς τους να αποδεκατιστούν από την πείνα και τις επιδημίες σ’ ένα αυτοσχέδιο στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Σούδα…» Οι έντρομοι πρόσφυγες από τις οθωμανικές περιοχές θα καταφύγουν στο λιμάνι του Πειραιά όπου: «…η παρουσία του συμμαχικού στόλου και η άμυνα οπλισμένων ομάδων Κρητικών απέτρεψαν τις επελάσεις που σχεδίαζαν οι Επίστρατοι. Ωστόσο πλήθη βενιζελικών και προσφύγων -προοιωνιζόμενοι τις σκηνές που θα ζούσε λίγα χρόνια αργότερα η Σμύρνη- συγκεντρώθηκαν στις αποβάθρες του λιμανιού, φορτωμένοι με ό,τι μπορούσαν να κουβαλήσουν και ελπίζοντας να βρουν πλοία φυγής….».

Ακριβώς αυτό το μίσος κατά των Ελλήνων της Ανατολής θα διατρέχει όλο το μηχανισμό του Λαϊκού Κόμματος και της φιλομοναρχικής παράταξης για δεκαετίες μετά τη μεγάλη Καταστροφή. Παράδειγμα της αντιπροσφυγικής υστερίας που διακατείχε τους φιλομοναρχικούς πολίτες ήταν τα συνθήματα που ακούστηκαν στις 9 Νοεμβρίου 1923 στο συλλαλητήριο των μοναρχικών στους Στύλους του Ολυμπίου Διός, όπου το χαρακτηριστικότερο ήταν: «Φωτιά στους τουρκόσπορους πρόσφυγες». Η στάση αυτή δεν περιορίζεται μόνο στον αμαθή «αυτόχθονα» λαό, που φανατίζεται από τους επιτήδειους μοναρχικούς πολιτικούς, αλλά χαρακτηρίζει και τη διανόηση του ελλαδικού βασιλείου. Χαρακτηριστικές είναι οι εξάρσεις του Γεωργίου Βλάχου στην εφημερίδα «Καθημερινή», ο οποίος ακόμη και το 1928 αποκαλεί τους πρόσφυγες ως «προσφυγική αγέλη».

Ο Νίκος Κρανιωτάκης, φιλομοναρχικός εκδότης του «Πρωινού Τύπου», στην εφημερίδα του θα απαιτήσει το 1933 να επιβληθεί στους πρόσφυγες να φορέσουν κίτρινα περιβραχιόνια για να τους διακρίνουν και να τους αποφεύγουν οι Ελληνες. Ενώ ο βουλευτής Σπετσών Περικλής Μπουρμπούλης θα πει το 1934 στους πρόσφυγες βουλευτές ότι οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης «είναι πιο Ρωμιοί από σας».

Οι γηγενείς της υπαίθρου θα ανταγωνιστούν τους πρόσφυγες προσπαθώντας να καταπατήσουν τα ανταλλάξιμα κτήματα. Συνήθως οι πρόσφυγες δέχονται οργανωμένες επιθέσεις από ομάδες γηγενών, που προσπαθούσαν να τους εκδιώξουν από τα μέρη τους. Οι μεγαλύτερης έκτασης συγκρούσεις για τη νομή της ανταλλάξιμης περιουσίας έγιναν στο Κιούπκιοϊ (νυν Πρώτη) Σερρών. Τα γεγονότα συνέβησαν το φθινόπωρο του 1924, όταν οπλισμένες ομάδες γηγενών επιτέθηκαν στον οικισμό των προσφύγων. Ο Τύπος της εποχής αναφέρει ότι: «ετραυμάτισαν 17 πρόσφυγας, το πλείστον γυναίκας, πυρπολήσαντες τας σκηνάς, τους σταύλους, τους αχυρώνας, λεηλατήσαντες τας αποσκευάς…». Αιτία ήταν η προσπάθεια των γηγενών να εκδιώξουν τους πρόσφυγες από ανταλλάξιμα κτήματα, ώστε να τα καρπωθούν οι ίδιοι.

Κομβικό σημείο για τη σχέση των προσφύγων με το ελλαδικό πολιτικό σύστημα θα είναι η υπογραφή της «Ελληνοτουρκικής συνθήκης φιλίας, ουδετερότητος και διαιτησίας» από τους Βενιζέλο και Κεμάλ. Ο μεσολαβητής γι’ αυτή την εξέλιξη ήταν ο Ιταλός δικτάτορας Μουσολίνι. Ο Ελ. Βενιζέλος θα υπογράψει το 1930 τη «Συνθήκη» παρά την έντονη αντίδραση των προσφύγων, τους οποίους απείλησε με διώξεις, με το γνωστό Ιδιώνυμο. Με την ελληνοτουρκική Συνθήκη της Αγκυρας του 1930 αντιμετωπίζονταν όλες οι εκκρεμότητες μεταξύ των δύο χωρών και παραχωρούνταν οριστικά οι περιουσίες των προσφύγων στο νέο τουρκικό κράτος, αφού πρώτα εξισώνονταν με τις μουσουλμανικές περιουσίες που εγκατέλειψαν οι μουσουλμάνοι ανταλλάξιμοι στην Ελλάδα.

Ειδικά μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα των βενιζελικών του 1935, οι επιθέσεις κατά των προσφύγων οξύνονται και περιλαμβάνουν ακόμα και πυρπολήσεις προσφυγικών οικισμών, όπως για παράδειγμα η πυρπόληση στον Βόλο του προσφυγικού οικισμού. Απο enet.gr

Read more »

Δήλος 454 πχ. Η πρώτη χρεωκοπία στο κόσμο

Η «επίσημη» πρώτη πτώχευση στην παγκόσμια ιστορία σημειώθηκε το 454 προ Χριστού στον...
Ναό της Δήλου

Τον 4ο αιώνα π.Χ. στον Ναό του Απόλλωνα στη Δήλο βρίσκονταν οι θησαυροί της συνομοσπονδίας των ελληνικών πόλεων-κρατών κάτω από την ηγεσία της Αθήνας.

Εκεί φυλασσόταν το τεράστιο ποσό των εισφορών των συμμάχων και εκεί γίνονταν οι συναντήσεις των αντιπροσώπων.
Οι πόλεις-κράτη συνέβαλαν στο ταμείο με τη μορφή οικονομικών πόρων, στρατευμάτων και πλοίων, ενώ τα μέλη είχαν ισότιμη ψήφο στο συμβούλιο που είχε δημιουργηθεί.

Το ποσό της οικονομικής συμβολής καθοριζόταν από την Αθήνα, η οποία κατάφερε κάποια στιγμή να μεταφερθεί το θησαυροφυλάκιο της Συμμαχίας από τη Δήλο στην Αθήνα, καθώς πολύ σύντομα η Δηλιακή Συμμαχία εξελίχθηκε σε Αθηναϊκή Ηγεμονία.

Ο Αριστείδης καθόρισε πρώτος το ποσό της εισφοράς για κάθε πόλη με τόσο δίκαιο τρόπο που οι σύμμαχοι τον ονόμασαν «τον δικαιότερο από όλους τους ανθρώπους».

Το 454 π.Χ., λοιπόν, και ενώ η περίφημη αθηναϊκή συμμαχία έχει ανασυσταθεί, 13 πόλεις-κράτη προχώρησαν σε δανεισμό από τον Ναό της Δήλου. Οι δέκα πόλεις-κράτη, όμως, δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν τα χρέη τους, προχωρώντας έτσι στην πρώτη… στάση πληρωμών της παγκόσμιας ιστορίας!

Δύο από τις δέκα πόλεις-κράτη, μάλιστα, δεν μπόρεσαν τελικά να αποπληρώσουν τα χρέη τους, ενώ οι υπόλοιπες οκτώ ζήτησαν αυτό που αποκαλείται… επαναδιαπραγμάτευση χρέους.

Η στάση πληρωμών στην Αρχαία Ελλάδα δεν ήταν, λοιπόν, άγνωστο φαινόμενο, διότι -όπως λέγεται- οι αρχαίοι Ελληνες ως έμποροι αναγνώριζαν αυτό που αποκαλείται σήμερα συνυπευθυνότητα χρέους – δηλαδή ότι ο δανειστής πρέπει να αναλαμβάνει μερίδιο του ρίσκου αν κάτι πάει στραβά.

Το θέμα είναι, πάντως, ότι πολλά από τα δάνεια χορηγήθηκαν τότε με τη σίγουρη πρόβλεψη ότι ο οφειλέτης θα αποδειχτεί τελικά ανίκανος να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του.

Μετά το «κανόνι» ο Περικλής μετέφερε το ταμείο της Συμμαχίας στην Ακρόπολη της Αθήνας. Εκτοτε οι αποφάσεις λαμβάνονταν μόνο από την Αθήνα και ο φόρος οριζόταν από την Εκκλησία του Δήμου.

Parapona-Rodou

Read more »

Πειραιάς: Επετειακό Αφιέρωμα στην Επανάσταση 1821

Επετειακό Αφιέρωμα στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, διοργανώνει ο Δήμος Πειραιά από τις 5 έως 31/3, στο Δημοτικό Νεοκλασικό Κτήριο Οδού Κανθάρου...
(Ηρ. Πολυτεχνείου 91 και Κανθάρου). Οι Ώρες Λειτουργίας της έκθεσης καθημερινά είναι από τις 10.00-14.00 και από 18.00-20.00 και τα Σαββατοκύριακα από τις 10.00-14.00.

Ολόκληρο το πρόγραμμα της έκθεσης έχει ως εξής:

Τρίτη 5 Μαρτίου 2013

Εγκαίνια Επετειακού Αφιερώματος στις 18.00 μ.μ.
-Χαιρετισμός κ. Βασίλειου Ι. Μιχαλολιάκου, Δημάρχου Πειραιά
-Ομιλία κ. Σαράντου Ι. Καργάκου, Ιστορικού-Συγγραφέα με θέμα:
«Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς και η πόλη του Πειραιά».
Τετάρτη 13 Μαρτίου 2013
Έναρξη 18.00 μ.μ.

-Ομιλία κα Κωνσταντίνας Αδαμοπούλου, Διευθύντριας Ιστορικού Αρχείου Μουσείου Ύδρας με θέμα: «To ναυτικό της Επανάστασης του 1821»

-Ομιλία κ. Παύλου Δεμερτζή-Μπούμπουλη, Υπεύθυνου Ξεναγού του μουσείου της Μπουμπουλίνας στις Σπέτσες με θέμα: «Παρουσίαση των δράσεων και της ιστορίας της εθνικής ηρωίδας, Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας»
-Χαιρετισμός κ. Αργύρη Κοκκινάκη, Προέδρου της Ομοσπονδίας Χιώτικων Σωματείων.
Τετάρτη 20 Μαρτίου 2013
Έναρξη 18.00 μ.μ.

-Ομιλία κα Ειρήνης Μουσταφέλλου, Προέδρου της Παλλακωνικής Ομοσπονδίας Ελλάδος με θέμα: «Η συμβολή της μανιάτισσας γυναίκας στην Ελληνική Επανάσταση»
-Ομιλία κ. Σταύρου Καπετανάκη, Προέδρου της Εταιρείας Λακωνικών Σπουδών με θέμα:
«Η συμβολή της Μάνης στην Επανάσταση του 1821»
-Ομιλία κα Θεανώ Γουνελά-Οικονομάκη, εκπαιδευτικού-φιλόλογου και τέως λυκειάρχη 7ου Γενικού Λυκείου Πειραιά με θέμα: «Ορθοδοξία και ελληνισμός, η συμβολή της Εκκλησίας στην εποποιία του 1821».

Περιεχόμενο Αφιερώματος

-Όπλα και σπαθιά με τα οποία πολέμησαν οι ήρωες του 1821 από το Πολεμικό Μουσείο Αθηνών
-Ξυλόγλυπτα Πορτραίτα Ηρώων του 1821 των Παναγιώτη και Νικολάου Κωνσταντινέα ως ελάχιστο φόρο τιμής για τους ηρωικούς έλληνες
-Γκραβούρες, μετάλλια αγωνιστών, λευκώματα, βιβλία εποχής, αντίγραφο σημαίας των Σπετσών, καθώς και μία σημαία της Μπουμπουλίνας, από το Μουσείο της Μπουμπουλίνας στις Σπέτσες
-Πίνακες, ομοιώματα και κεντήματα της εποχής από το Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδος
-Αρχειακά Τεκμήρια από το Ιστορικό Αρχείο-Μουσείο της Ύδρας
-Ηχογραφημένος ο Όρκος της Φιλικής Εταιρείας από το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού της Οδησσού
-Βιβλία και Εκδόσεις από το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού
-Έκδοση της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος σχετική με τη Φιλική Εταιρεία
-Οπτικοακουστικό Υλικό από την ΕΡΤ Α.Ε. με τίτλους: «1821 η Πορεία προς τη μεγάλη στιγμή», «Η Μηχανή του Χρόνου, Κολοκοτρώνης ο αρχιστράτηγος του 21’», «Ο αγώνας και οι εφημερίδες του».

aftodioikisi.gr

Read more »

Έθιμα και παραδόσεις του Μάρτη!

ΜΗΠΩΣ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΤΕ ΜΑΡΤΗ;

Από τη 1η ως τις 31 του Μάρτη, τα παιδιά φορούν στον καρπό του χεριού τους ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον «Μάρτη» ή «Μαρτιά». Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο «Μάρτης» προστατεύει τα πρόσωπα των παιδιών από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν. Φτιάχνεται την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου και φοριέται είτε σαν δαχτυλίδι στα δάχτυλα, είτε στον καρπό του χεριού σαν βραχιόλι. Καμμιά φορά φοριέται ακόμα και στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού, ώστε να μην σκοντάφτει ο κατοχός του.
"Μάρτη" δεν φορούσαν μόνο οι άνθρωποι. Σε σε κάποιες περιοχές της χώρας κρεμούσαν την κλωστή όλη τη νύχτα στα κλαδιά μιας τριανταφυλλιάς για να χαρίσουν ανθοφορία, ενώ σε άλλες περιοχές την έβαζαν γύρω από τις στάμνες για να προστατέψουν το νερό από τον ήλιο και να το διατηρήσουν κρύο. Σε άλλες περιοχές το φορούσαν μέχρι να φανούν τα πρώτα χελιδόνια, οπότε και το άφηναν πάνω σε τριανταφυλλιές, ώστε να τον πάρουν τα πουλιά για να χτίσουν τη φωλιά τους. Αλλού πάλι το φορούν ως την Ανάσταση, οπότε και το δένουν στις λαμπάδες της Λαμπρής για να καεί μαζί του.
Ο «Μάρτης» ή «Μαρτιά» είναι ένα παμπάλαιο έθιμο εξαπλωμένο σε όλα τα βαλκάνια, λόγω της υιοθέτησής του από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι και το διατήρησαν. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα, και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια, επειδή οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων συνήθιζαν να δένουν μια κλωστή, την «Κρόκη», στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι.
«ΜΑΡΤΗΣ»
Είναι η συνήθεια να δένουν οι μητέρες στο χέρι ή στο πόδι των παιδιών τον λεγόμενο ένα κορδόνι από λευκό και κόκκινο νήμα, ώστε να τα προφυλάξουν από τις ακτίνες του μαρτιάτικου ήλιου, οι οποίες θεωρούνται πολύ επικίνδυνες. Ο ήλιος το μάρτιο συνήθως καίει και μαυρίζει τα πρόσωπα των παιδιών. Η μαυρίλα όμως σήμαινε ασχήμια, προπάντων για τα κορίτσια που η παράδοση τα ήθελε άσπρα και ροδομάγουλα: «Οπόχει κόρη ακριβή, το Μάρτη ο ήλιος μη την ιδεί». Για να αποτρέψουν την επίδραση του ήλιου λοιπόν, έφτιαχναν και φορούσαν τον «μάρτη», ώστε να προστατεύσει τα πρόσωπα των παιδιών από τον ήλιο και να μην καούν, δηλαδή μια λινή κλωστή, άσπρη και κόκκινη, στριμμένη.
Συνηθίζεται να φοριέται μέχρι τέλος του μήνα. Ύστερα αφού τον βγάλουν, τον κρεμούν στις τριανταφυλλιές, ώστε να γίνουν τα μάγουλά τους κόκκινα σαν τριαντάφυλλα.
Οι Δρίμες του Μάρτη
Η παράδοση θεωρεί τις Δρίμες ως ημέρες επικίνδυνες. Θεωρούνται ως δαιμονικά όντα που τριγυρίζουν τον κόσμο τις τρεις πρώτες, τις τρεις μεσαίες και τις τρεις τελευταίες μέρες του Μάρτη, για να κάνουν κακό. Πιστεύεται πως ό,τι πλύνεις αυτές τις ημέρες θα λειώσει, όσα ξύλα και να κόψεις θα σαπίσουν, αν λουστείς θα πάθεις κακό. Γι' αυτό ή αποφεύγουν ολότελα να πλύνουν τις μέρες αυτές ρούχα ή, αν πλύνουν, ρίχνουν στο νερό πέταλο, γιατί το σίδερο, όπως πιστεύεται, είναι γιατρικό και αποτρέπει τα δαιμόνια
ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ
Η κατασκευή του "Μάρτη" είναι πολύ απλή. Χρειάζονται μόνο δύο κλωστές κεντήματος, μία κόκκινη και μία άσπρη. Κάνεις από έναν κόμπο στη μία άκρη της καθεμιάς, τη στερεώνεις κάπου με μια καρφίτσα και βάζοντάς την ανάμεσα στις παλάμες σου τη στρίβεις όσο γίνεται περισσότερο. Οταν στριφτεί καλά την κομπιάζεις και απ’ την άλλη άκρη της. Επαναλαμβάνεις με τη δεύτερη κλωστή. Οταν είναι έτοιμες oι στριμμένες τις πιάνεις μαζί -κόκκινη και άσπρη- και τις τεντώνεις. Σε μια στιγμή, τις αφήνεις απ' τη μια άκρη και μπλέκονται από μόνες τους.
ΙΣΤΟΡΙΚΟ
Ο Μάρτης πήρε το όνομα του από το λατινικό όνομα του θεού Άρη (Mars = Άρης). Είναι ο πρώτος μήνας του ρωμαϊκού ημερολογίου και αντιστοιχεί με τον Ελαφηβολιώνα των Αρχαίων Ελλήνων.
Στο βυζάντιο γιόρταζαν την πρώτη Μαρτίου με σπουδαίες δραστηριότητες. Ο μεγάλος λαογραφος Λουκάτος αναφέρει τα <χελιδονίσματα> που προέρχονται απο την αρχαιότητα. Την Πρώτη Μαρτίου οι μικροί έφτιαχναν ένα ομοίωμα χελιδονιού και τραγουδώντας το ανάλογο τραγούδι πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι για να μαζέψουν αυγά.
Το έθιμο του Μάρτη γιορτάζεται ίδιο και απαράλλαχτο στα Σκόπια με την ονομασία «Μάρτινκα» και στην Αλβανία ως «Βερόρε». Οι κάτοικοι των δυο γειτονικών μας χωρών φορούν βραχιόλια από κόκκινη και άσπρη κλωστή για να μην τους «πιάσει» ο ήλιος, τα οποία και βγάζουν στα τέλη του μήνα ή όταν δουν το πρώτο χελιδόνι. Άλλοι πάλι, δένουν τον «Μάρτη» σε κάποιο καρποφόρο δέντρο, ώστε να του χαρίσουν ανθοφορία, ενώ μερικοί τον τοποθετούν κάτω από μια πέτρα κι αν την επόμενη ημέρα βρουν δίπλα της ένα σκουλήκι, σημαίνει ότι η υπόλοιπη χρονιά θα είναι πολύ καλή.
Τηρώντας παραδόσεις και έθιμα αιώνων, οι Βούλγαροι, την πρώτη ημέρα του Μάρτη, φορούν στο πέτο τους στολίδια φτιαγμένα από άσπρες και κόκκινες κλωστές που αποκαλούνται «Μαρτενίτσα». Σε ορισμένες περιοχές της Βουλγαρίας, οι κάτοικοι τοποθετούν έξω από τα σπίτια τους ένα κομμάτι κόκκινου υφάσματος για να μην τους «κάψει η γιαγιά Μάρτα» (Μπάμπα Μάρτα, στα βουλγαρικά), που είναι η θηλυκή προσωποποίηση του μήνα Μάρτη. Η «Μαρτενίτσα» λειτουργεί στη συνείδηση του βουλγαρικού λαού ως φυλαχτό, το οποίο μάλιστα είθισται να προσφέρεται ως δώρο μεταξύ των μελών της οικογένειας, συνοδευόμενο από ευχές για υγεία και ευημερία.
Το ασπροκόκκινο στολίδι της 1ης του Μάρτη φέρει στα ρουμανικά την ονομασία «Μαρτιζόρ». Η κόκκινη κλωστή συμβολίζει την αγάπη για το ωραίο και η άσπρη την αγνότητα του φυτού χιονόφιλος, που ανθίζει τον Μάρτιο και είναι στενά συνδεδεμένο με αρκετά έθιμα και παραδόσεις της Ρουμανίας. Σύμφωνα με την μυθολογία, ο Θεός - Ήλιος μεταμορφώθηκε σε νεαρό άνδρα και κατέβηκε στη Γη για να πάρει μέρος σε μια γιορτή. Τον απήγαγε, όμως, ένας δράκος, με αποτέλεσμα να χαθεί και να βυθιστεί ο κόσμος στο σκοτάδι. Μια ημέρα ένας νεαρός, μαζί με τους συντρόφους του σκότωσε τον δράκο και απελευθέρωσε τον Ήλιο, φέροντας την άνοιξη. Ο νεαρός έχασε τη ζωή του και το αίμα του -λέει ο μύθος- έβαψε κόκκινο το χιόνι. Από τότε, συνηθίζεται την 1η του Μάρτη όλοι οι νεαροί να πλέκουν το «Μαρτισόρ», με κόκκινη κλωστή που συμβολίζει το αίμα του νεαρού άνδρα και την αγάπη προς τη θυσία και άσπρη που συμβολίζει την αγνότητα.
ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ
Η λαϊκή φαντασία έδωσε στο Μάρτιο ένα σωρό παρατσούκλια, όπως Ανοιξιάτης (γιατί είναι ο πρώτος μήνας της Άνοιξης), Γδάρτης, Παλουκοκάφτης Κλαψομάρτης, Πεντάγνωμος (για το ευμετάβλητο του καιρού), Βαγγελιώτης (λόγω της γιορτής του Ευαγγελισμού), Φυτευτής, και άλλα δηλωτικά της φυσιογνωμίας του, που έχουν σχέση με ιδιότητες ή πράξεις που του αποδίδονται.
Τα πιο πολλά από αυτά βρίσκονται μέσα στις παραδόσεις και τις παροιμίες που έπλασε ο λαός για να εξηγήσει τις απότομες μεταβολές του καιρού ή τις βαρυχειμωνιές που παρατηρούνται μέσα στο Μάρτη και που πάντα είναι επικίνδυνες για τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

«Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκάφτης,
τα παλιά παλούκια καίει, τα καινούργια ξεριζώνει».

στην οποία και χρωστάει τα παρατσούκλια γδάρτης και παλουκοκάφτης.

Για τις μεγάλες του παγωνιές λένε: «Τον Μάρτη χιόνι βούτυρο, μα σαν παγώσει μάρμαρο».
ενώ για την αντιμετώπιση του κρύου άλλες παροιμίες συμβουλεύουν:

«Φύλλα ξύλα για το Μάρτη να μην κάψεις τα παλούκια».

«Το Μάρτη φύλα άχερα μη χάσεις το ζευγάρι».

«Τσοπάνη μου την κάπα σου το Μάρτη φύλαγε την».

«Ο Αύγουστος για τα πανιά κι ο Μάρτης για τα ξύλα».

Η ΚΑΤΕΡΓΑΡΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ
Στα πολύ παλιά χρόνια ο Μάρτης ήταν ο πρώτος μήνας του έτους. Μια κατεργαριά όμως που έκαμε σε βάρος των άλλων μηνών που ήταν τα αδέλφια του στάθηκε αιτία για να του πάρει την πρωτοκαθεδρία ο Γενάρης.

«Μια φορά κι έναν καιρό αποφασίσανε οι δώδεκα μήνες να φτιάξουνε κρασί σε ένα βαρέλι ώστε να μπορούν να πίνουν όποτε τους ερχόταν η όρεξη.

Έτσι λοιπόν είπε ο Μάρτης:
- Εγώ θα ρίξω πρώτος μούστο στο βαρέλι για να γίνει κρασί και ύστερα ρίχνετε κι εσείς.
- Καλά, ρίξε εσύ πρώτος του είπαν οι άλλοι.

Ετσι και έγινε. Έριξε πρώτα εκείνος στο βαρέλι το μούστο και ύστερα ακολούθησαν και οι άλλοι μήνες.

Όταν λοιπόν ζυμώθηκε ο μούστος και έγινε το κρασί, είπε πάλι ο Μάρτης.
- Εγώ που έριξα πρώτος το μούστο, πρώτος θ' αρχίσω και να πίνω.
-Βέβαια, είπαν οι άλλοι, έτσι είναι το σωστό.

Έτσι λοιπόν τρύπησε το βαρέλι στο κάτω μέρος, και άρχισε να πίνει, ως που ήπιε όλο το κρασί και δεν άφησε ούτε στάλα. Κατόπιν ήρθε η σειρά του Απρίλη να πάει να πιεί κρασί. Πηγαίνει και το βρίσκει άδειο. Θυμώνει, το λέει στους άλλους. Τ' ακούνε εκείνοι θυμώνουνε και σκέφτωνται τι να κάνουν. Συμφωνούν όλοι λοιπόν να τον τιμωρήσει ο Γενάρης που ήταν και ο μεγαλύτερος αδελφός. Τον πιάνει λοιπόν ο Γενάρης και του τραβάει ένα γερό χέρι ξύλο. Του αφαιρεί και το πρωτείο που είχε, να αρχίζει δηλαδή το έτος κάθε Μάρτη, και έγινε να αρχίζει το έτος από το Γενάρη.

Από τότε όταν ο Μάρτης θυμάται το παιχνίδι που έκανε στα αδέλφια του και τους ήπιε όλο το κρασί, γελάει και ο καιρός ξαστερώνει. Όταν πάλι θυμάται το ξύλο που έφαγε κλαίει και βρέχει».

Η παράδοση, που με μικρές παραλλαγές τη συναντάμε και αλλού είναι αιτιολογική και σκοπεύει στην εξήγηση της ακασταστασίας του καιρού που συνήθως χαρακτηρίζει το Μάρτη.
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ
Το ίδιο φαινόμενο εξηγούν και άλλες παραδόσεις που αναφέρονται στη γυναίκα του Μάρτη.
Κάποτε οι μήνες αποφάσισαν να παντρευτούν. Ο καθένας βρήκε μια γυναίκα που του άρεσε και την παντρεύτηκε. Ο Μάρτης δε φρόντισε το ζήτημα μόνος του και έβαλε προξενητάδες να του βρούνε μια γυναίκα. Εκείνοι του φέρανε μια κοπέλα η οποία ήταν τυλιγμένη με ένα μαντίλι και του είπαν ότι είναι πολύ όμορφη. Ευκολόπιστος όπως ήταν, την παντρεύτηκε.
Όταν όμως έμειναν μόνοι και έβγαλε το μαντίλι της, τι να δει; Δεν υπήρχε πιο άσχημη στον κόσμο!
Από τότε κάθε φορά που τη θυμόταν άστραφτε, βροντούσε, έβρεχε, έριχνε μπόρες, έκανε παγωνιές. Μόνο όταν ξεχνιόταν μερικές φορές, ηρεμούσε, γαλήνευε κι έκανε καλό καιρό!
Στη Μεσσηνία, λόγου χάρη, λένε ότι η γυναίκα που παντρεύτηκε ο Μάρτης, από μπροστά ήταν πολύ άσχημη, ενώ από πίσω ήταν πολύ όμορφη. Όταν ο Μάρτης τη βλέπει καταπρόσωπο κλαίει και ο καιρός χαλάει, όταν όμως την κοιτάζει από τις πλάτες ευχαριστιέται και ο καιρός καλοσυνεύει.
Γι' αυτό λέγεται και η παροιμία: «Ο Μάρτης πότε κλαίει και πότε γελάει».
Σε άλλες περιοχές η παράδοση θέλει το Μάρτη νε έχει δύο γυναίκες, τη μια πολύ όμορφη και φτωχή και την άλλη πολύ άσχημη και πλούσια. Ο Μάρτης κοιμάται στη μέση και όταν γυρίζει κατά την άσχημη, κατσουφιάζει και ο καιρός χαλάει, όταν όμως γυρίζει κατά την όμορφη, χαίρεται και γελάει, και ο καιρός είναι καλός. ζεστός με ήλιο. Τις περισσότερες φορές όμως γυρίζει κατά την άσχημη επειδή αυτή είναι η πλούσια που τρέφει και την φτωχή, την όμορφη.
Έτσι άλλωστε προτιμούν το Μάρτιο και οι χωρικοί, βροχερό, επειδή η σοδειά τους θα είναι καλύτερη. Άλλωστε το βεβαιώνουν και αρκετές παροιμίες.

«Μάρτης έβρεχε, θεριστής χαιρότανε».

«Μάρτης βρέχει; Ποτέ μην πάψει».

«Κάλλιο Μάρτης στις γωνιές παρά Μάρτης στις αυλές».

«Κάλλιο Μάρτης καρβουνιάρης παρά Μάρτης λιοπυριάρης».

«Μάρτης βροχερός θεριστής κουραστικός».

«Μάρτης κλαψής θεριστής χαρούμενος».

«Μάρτης πουκαμισάς δεν σου δίνει να μασάς».

«Σαν ρίξει ο Μάρτης μια βροχή κι Απριλης αλλη μία,
να δεις κουλούρες στρογγυλές και πίττες σαν αλώνι».

και η πασίγνωστη, που είναι παραλλαγή της προηγούμενης:

«Σαν ρίξει ο Μάρτης δυο νερά κι Απρίλης άλλο ένα,
χαράς σ' εκείνο το ζευγά πόχει πολλά σπαρμένα».

Η παράδοση της λιθωμένης γριάς
Τα απρόοπτα της βαρυχειμωνιάς που συνήθως επιφυλάσσουν οι τελευταίες ημέρες του Μάρτη, οι «μέρες της γριάς» όπως λέγονται, θέλει να εξηγήσει η παράδοση της «λιθωμένης γριάς».
"Ητανε μια φορά μια γριά κι είχε κάτι κατσικάκια. Ο Μάρτης τότε είχε εικοσιοχτώ ημέρες και ο Φλεβάρης τριανταμία.
Ήρθε λοιπόν εκείνη την εποχή ο Μάρτης κι επέρασε χωρίς να κάμει χειμώνα και η γριά από τη χαρά της που βγήκανε πέρα καλά τα πράματα της, ξεγελάστηκε και είπε:
«Πρίτσι Μάρτη μου, στην πομπή σου. Μπήκες, βγήκες τίποτα δε μου έκανες. Τα αρνάκια και τα κατσικάκια μου τα ξεχείμασα».
Τότε ο Μάρτης πείσμωσε και δανείστηκε τρεις ημέρες απ' το Φλεβάρη και έριξε χιόνια πολλά.
Ήταν τόσο άσχημος ο καιρός, που η γριά και τα ζωντανά της πέτρωσαν από το κρύο.
Για αυτό που έπαθε εκείνη η γριά, τις τρεις τελευταίες ημέρες του Μάρτη τις λένε ημέρες των γριών.
Σε κάποια χωριά ονοματίζουνε κάθε μία από αυτές τις ημέρες με το όνομα μίας από τις πιο ηλικιωμένες γριές του χωριού. Αν τύχει καλή ημέρα θεωρούν πως η γριά είναι καλή, ενώ αν τύχει κακοκαιρία λένε πως έγινε από την κακία της γριάς.
Από τότε λένε ότι έχει ο Μάρτης τριανταμία ημέρες και ο Φλεβάρης εικοσιοχτώ. Για αυτό άλλωστε το λένε κουτσό και κουτσοφλέβαρο.

edu.klimaka.gr

Read more »

Η μεγαλύτερη καταιγίδα στην Αττική από το 1961

Εβδομήντα πέντε τόνους νερού ανά στρέμμα "έριξε" στην Αττική την Παρασκευή. Πρόκειται για την ισχυρότερη καταιγίδα από το 1961 και μετά, όταν και είχε καταγραφεί η μεγαλύτερη καταστροφή από χαλαζόπτωση στο λεκανοπέδιο της Αττικής.

Οι μετεωρολόγοι, με βάση τα δεδομένα που είχαν στη διάθεση τους μέχρι το βράδυ της Πέμπτης, υπολόγιζαν ότι η καταιγίδα που ξεκίνησε σε περιοχές της Αττικής μετά τις 03.00 τα ξημερώματα θα διαρκούσε 2-3 ώρες.

Ωστόσο, οι ισχυροί νοτιοανατολικοί άνεμοι που συνέχιζαν να πνέουν από τον Σαρωνικό όλη τη νύχτα ενίσχυαν με υδρατμούς τα καταιγιδοφόρα νέφη. Αποτέλεσμα, οι σημερινές καταστροφές στην Αθήνα. Οι μετεωρολόγοι κάνουν λόγο για την πιο ισχυρή πλημμύρα από το 1961, οπότε και είχε καταγραφεί ίδιας έντασης και διάρκειας βροχόπτωση.

Για την ακρίβεια:

6 Νοεμβρίου 1961:

Καταγράφηκε η μεγαλύτερη καταστροφή στην Αττική με χαλαζόπτωση μεγέθους καρυδιού επί δέκα συνεχόμενες ώρες. Τα καιρικά φαινόμενα ήταν εξαιρετικά έντονα και προκάλεσαν ανυπολόγιστες καταστροφές που θα μπορούσαν να συγκριθούν με αυτές ενός τυφώνα, καθώς σημειώθηκαν και καταστροφές του εδάφους. Σαράντα τέσσερις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, 300 τραυματίστηκαν και 3.700 άνθρωποι έμειναν άστεγοι, καθώς πλημμύρισαν περισσότερα από 4.000 σπίτια.

Οι έντονες και ακατάπαυστες βροχές οδήγησαν στην υπερχείλιση του Κηφισού. Χείμαρροι νερού που προέρχονταν από την Πάρνηθα έπιασαν τον κόσμο κυριολεκτικά στον ύπνο, αφού η πανίσχυρη νεροποντή ξέσπασε στις 11:30 το βράδυ και μέσα σε μια ώρα μετατράπηκε σε θύελλα που ισοπέδωσε τα πάντα στο πέρασμά της. Το νερό έφτασε σε ύψος τα δύο μέτρα στην Πειραιώς, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της πρωτεύουσας είχε μετατραπεί σε λιμνοθάλασσα.

2 Νοεμβρίου 1977:

Η δεύτερη μεγαλύτερη θεομηνία όλων των εποχών, που κράτησε μιάμιση ώρα και έπληξε πολλές περιοχές του λεκανοπεδίου. Ενδεικτικό της κατάστασης είναι το γεγονός ότι το Αιγάλεω και το Μοσχάτο κηρύχθηκαν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Συνολικά πλημμύρισαν 1.924 υπόγεια, παρασύρθηκαν 172 αυτοκίνητα και καταστράφηκε το 15% των δρόμων. Ο αριθμός των θυμάτων έφτασε τα 37.

Πηγή φωτογραφιών: Αρχείο ΕΡΤ

via Δωρίζουμε ΕΠΙΠΛΑ σε ένα υπερτυχερό ζευγάρι αξίας 2.450 ευρώ. Κάντε LIKE και μπορεί να είστε εσείς ο υπερτυχερός που ψάχνει η ΕΠΙΠΛΟΔΟΜΗ ΔΟΒΛΕΤΟΓΛΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Κάντε κλικ εδώ

Read more »

Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν πιο ευφυείς από τους σύγχρονους ανθρώπους

Η τεχνολογική εξέλιξη σε συνδυασμό με τις γενετικές αλλαγές κάνουν τους ανθρώπους λιγότερο ευφυείς σε σχέση με το παρελθόν υποστηρίζει με την έρευνά του ο κορυφαίος γενετιστής Gerald Crabtree, του Πανεπιστημίου Stanford των ΗΠΑ. Κάπως έτσι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν πιο ευφυείς από το σύγχρονο άνθρωπο.

Ο Grabtree λέει χαρακτηριστικά ότι ένας Αθηναίος του 1.000 π.Χ. Αν ερχόταν στη σύγχρονη εποχή θα ένοιωθε... πολύ έξυπνος σε σχέση με πολλούς σύγχρονους ανθρώπους.

Ο ίδιος θα πει ότι ο άνθρωπος βρισκόταν στην ακμή του όταν ήταν αναγκασμένος να παλέψει μ' όλες του τις δυνάμεις για να επιβιώσει, δεδομένου ότι τότε ήταν υποχρεωμένος να βασιστεί στο μνημονικό του, στο πρακτικό πνεύμα του και την ψυχολογική ισορροπία που του επέτρεπαν να εμπιστεύεται το ένστικτό του και να προσαρμόζεται στις περιστάσεις γρήγορα.

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, υποστηρίζει ο διακεκριμένος επιστήμονας, έχει άλλες απαιτήσεις από το σώμα και το μυαλό μας, η τεχνολογία όμως έχει αντικαταστήσει την ανάγκη να βασιζόμαστε στις φυσικές ικανότητες και τα ένστικτά μας.

Επίσης, οι βιομηχανοποιημένες τροφές, δεν είναι ακριβώς η καλύτερη επιλογή για το σύστημά μας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι Βρετανοί επιστήμονες ανακάλυψαν πρόσφατα ότι τροφές που περιέχουν υψηλά επίπεδα φρουκτόζης ενδέχεται να μειώσουν δραστικά το IQ μας.

Read more »

Αίγυπτος: Πυραμίδα 3.000 ετών ανακαλύφθηκε στο Λούξορ

Μια «νέα» πυραμίδα ηλικίας μεγαλύτερης των 3.000 χρόνων που ανήκει σε βεζίρη του φαραώ Ραμσή ΙΙ ανακαλύφθηκε στο Λούξορ στη νότια Αίγυπτο, ανακοίνωσε σήμερα ο Αιγύπτιος υπουργός Αρχαιοτήτων Μοχάμεντ Ιμπραχίμ.

Τα ερείπια της πυραμίδας, που είχε ύψος 15 μέτρα και πλάτος 12, ανακαλύφθηκαν στη διάρκεια των ανασκαφών της κοινής αποστολής του Ελεύθερου Πανεπιστημίου των Βρυξελλών και του Πανεπιστημίου της Λιέγης, πρόσθεσε ο ίδιος.

Η πυραμίδα "ανήκε σε έναν βεζίρη της Άνω και της Κάτω Αιγύπτου που ονομαζόταν Κχάι και εκτελούσε καθήκοντα, αντίστοιχα με αυτά του πρωθυπουργού, για 15 χρόνια επί της βασιλείας του φαραώ Ραμσή ΙΙ", αναφέρεται στην ανακοίνωση της αποστολής.

"Το μνημείο υπέστη μεγάλες καταστροφές από τον 7ο ως τον 8ο αιώνα, όταν μετατράπηκε σε ερημητήριο Κοπτών", προστίθεται στην ανακοίνωση, η οποία καταλήγει τονίζοντας: "η ανακάλυψη αυτή έχει μεγάλη σημασία για τους αιγυπτιολόγους διότι ο βεζίρης Κάι αναφέρεται σε πολλά έγγραφα".

via

Read more »

Η ιστορία του Έντζο Φεράρι

Θρύλος της αυτοκίνησης, οδηγός αγώνων και δημιουργός της ομώνυμης αυτοκινητοβιομηχανίας (Ferrari).

Γεννήθηκε στη Μόντενα στις 18 Φεβρουαρίου 1898. Ο πατέρας του Αλφρέντο ήταν ιδιοκτήτης μηχανουργείου και του εμφύσησε την αγάπη για τους αγώνες αυτοκινήτου. Όταν σε ηλικία 10 χρόνων παρακολούθησε την κόντρα των Βιτσέντσο Λάντσια και Φελίπε Νατσάρο στο ράλι της Μπολόνια, πήρε την απόφαση για το τι θα γίνει. 

Εν τω μεταξύ, ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Έντζο κλήθηκε νωρίς στα όπλα. Κατατάχθηκε στο ιππικό με την ειδικότητα του πεταλωτή αλόγων. Το 1916, το κακό χτύπησε την οικογένειά του. Ο πατέρας του και ο αδελφός του πέθαναν από επιδημία γρίπης με διαφορά λίγων μηνών ο ένας από τον άλλο. Ο Έντζο πήρε αμέσως απολυτήριο.

Χωρίς πόρους, αφού η πατρική επιχείρηση είχε κλείσει, αναζήτησε μάταια δουλειά στη FIAT. Η μοίρα θα το φέρει, ώστε οι δρόμοι τους να συναντηθούν λίγα χρόνια αργότερα. Τον δέχθηκε μια μικρή εταιρεία, η CMN, και ο Φεράρι άρχισε να τρέχει σε αγώνες με τα αυτοκίνητά της από τις 5 Οκτωβρίου 1919, χωρίς μεγάλη επιτυχία.

Το 1920 άφησε τη CMN για την Alfa Romeo. Άρχισε να διακρίνεται στους αγώνες και να αποσπά τα πρώτα του βραβεία. Το 1924 ήταν ένας πολλά υποσχόμενος οδηγός αγώνων, αλλά χωρίς καμία εξήγηση σταμάτησε να τρέχει και αφοσιώθηκε στο τεχνικό τμήμα της εταιρείας. Θα επανέλθει περιστασιακά τα επόμενα χρόνια, αλλά θα εγκαταλείψει οριστικά τη δράση με τη γέννηση του γιου του Ντίνο το 1932.

To 1929 ιδρύει τη Scuderia Ferrari (Στάβλος Φεράρι), που αποτέλεσε τον αγωνιστικό βραχίονα της Alfa Romeo. Την εποχή της ακμής της τη δεκαετία του '30, η ομάδα απασχολούσε 50 οδηγούς αγώνων, που συμμετείχαν στην εξέλιξη των αυτοκινήτων της και στους αγώνες. Όμως, η αγωνιστική της παρουσία ήταν φτωχή, αφού εκείνη την περίοδο κυριαρχούσαν οι γερμανικές Auto Union (μετέπειτα Audi) και Mercedes.

Το 1937, η Αlfa Romeo τον υποβίβασε ιεραρχικά και ο Έντζο Φεράρι αποχωρίστηκε το δημιούργημά του. Το 1940 ίδρυσε την Auto-Avio Construzioni, μια εταιρεία που προμήθευε με ανταλλακτικά αγωνιστικές ομάδες, αλλά και τον ιταλικό στρατό του Μουσολίνι κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς μετέφερε την έδρα των επιχειρήσεών του από τη Μόντενα στο γειτονικό Μαρανέλο.

Το 1945 ο Φεράρι προσπάθησε να αποτινάξει το φασιστικό του παρελθόν και να ξεκινήσει μια νέα καριέρα. Ίδρυσε τη Ferrari S.P.A, που κατασκεύαζε αγωνιστικά και πολυτελή σπορ αυτοκίνητα. Η εταιρεία έκανε μεγάλο όνομα και απέκτησε μυθικές διαστάσεις με τις νίκες στα μεγάλα ράλι (Le Μans, Mille Migla) και τη Φόρμουλα 1, αλλά και με τα αυτοκίνητα παραγωγής, που έγιναν σημείο αναφοράς για τις καινοτομίες και την κομψότητά τους.

Το 1956 ο Έντζο Φεράρι βίωσε μία ακόμη προσωπική τραγωδία. Έχασε, σε ηλικία 24 ετών, τον γιο του Έντζο από μια σπάνια ασθένεια. Από τότε και για τα επόμενα 32 χρόνια της ζωής του κυκλοφορούσε πάντα με γυαλιά ηλίου κατά τη διάρκεια της ημέρας, για να τιμήσει τη μνήμη του.

Τα οξυμένα οικονομικά προβλήματα της Ferrari τη δεκαετία του '60 δεν άφησε ασυγκίνητη τη FIAT, η οποία εξαγόρασε ένα τμήμα του μετοχικού της κεφαλαίου. Η προσφορά των 18 εκατομμυρίων δολαρίων της Ford απορρίφθηκε από τον Φεράρι και το 1969 το δημιούργημά του πέρασε στα χέρια της οικογένειας Ανιέλι. Ο Έντζο Φεράρι παρέμεινε στο τιμόνι της εταιρείας για δύο ακόμη χρόνια και το 1971 συνταξιοδοτήθηκε. Πέθανε, πλήρης ημερών, στις 14 Αυγούστου 1988.

Πηγή: sansimera.gr

Read more »

Οι πιο θρυλικοί χαμένοι θησαυροί στον κόσμο

Τους ανιχνευτές μετάλλων ανά χείρας και… φύγαμε!

Τα αμύθητα πλούτη ξακουστών πειρατών και διαβόητων τυχοδιωκτών έχουν στοιχειώσει τα όνειρα των απανταχού «κυνηγών» αλλά και του καθημερινού ανθρώπου.
Και σε ποιον δεν θα άρεσε άλλωστε να ζήσει μια ριψοκίνδυνη περιπέτεια αναζήτησης θησαυρού, με χάρτες και τα σχετικά;
Δυστυχώς βέβαια, με την εξερεύνηση του κόσμου και τον υπερπληθυσμό, δεν έχουν μείνει και πολλοί ακόμα θησαυροί θαμμένοι, με τις αρχαιολογικού τύπου ανασκαφές να υποδεικνύουν ότι τις περισσότερες φορές ο θησαυρός αποδεικνύεται… άνθρακας!
Αν συνεχίζουν ωστόσο να υπάρχουν πολύτιμα φορτία και σεντούκια με χρυσό εκεί έξω, δεν θα ήταν κρίμα να παραμείνουν για πάντα μυστικό επτασφράγιστο;
Ας δούμε λοιπόν τους πλέον πολυθρύλητους θησαυρούς της οικουμένης, αυτούς που αναζητούν ακόμα μανιωδώς οι σκληροπυρηνικοί «κυνηγοί»…

• Ο θησαυρός του οχυρού Άλαμο

Το περίφημο φραγκισκανικό οχυρό βρίσκεται εγκατεστημένο στο Σαν Αντόνιο των ΗΠΑ και αποτέλεσε ένα από τα πλέον περίφημα θέατρα μαχών της αμερικανικής ιστορίας, όταν 188 άντρες, περιλαμβανομένων και των Jim Bowie και Davey Crockett, προσπάθησαν να το υπερασπιστούν κόντρα στον πανίσχυρο μεξικανικό στρατό. Στο Άλαμο υπάρχει λοιπόν ο θρύλος για έναν τεράστιο θησαυρό από χρυσό και ασήμι που βρίσκεται θαμμένος στα θεμέλια του οχυρού, πεποίθηση που βρίσκει υποστήριξη από ιστορικούς ερευνητές αλλά και κυνηγούς θησαυρών. Στην προσπάθειά τους να επαναστατήσουν κατά του Μεξικού και να ανακηρύξουν το Τέξας ανεξάρτητο κράτος, μια σειρά από άντρες, όπως οι Bowie και Crockett, έφεραν στο οχυρό χρυσό και άλλα πολύτιμα μέταλλα για να χρηματοδοτήσουν έναν επαναστατικό στρατό για την τελική μάχη. Το πολύτιμο φορτίο ονομάστηκε «θησαυρός του San Saba» και χάθηκε οριστικά όταν οι 188 άντρες έχασαν τη ζωή τους στην περίφημη μάχη. Ανασκαφές έχουν γίνει γύρω από το οχυρό για την ανεύρεσή του, δεν έχουν αποδώσει ωστόσο καρπούς, μιας και θρυλείται ότι ο θησαυρός είναι θαμμένος κάπου στα θεμέλια του οχυρού…

• Ο θησαυρός του Dutch Schultz

Ένας από τους πλέον διαβόητους μαφιόζους της αμερικανικής ιστορίας στην εποχή της Ποτοαπαγόρευσης, ο φοβερός και τρομερός Dutch Schultz είχε συγκεντρώσει από τις παράνομες δραστηριότητές του μια τεράστια περιουσία. Όλα του τα χρήματα θα εξαφανίζονταν ωστόσο μυστηριωδώς όταν η αστυνομία άρχισε να χώνει τη μύτη της στις βρομοδουλειές του, με τον γκάγκστερ να έχει κρύψει το ζάμπλουτο βιος του κάπου στις ορεινές περιοχές του βουνού Catskill. Όταν το 1935 ο Schultz θα δολοφονηθεί, θα έπαιρνε τα επτασφράγιστο μυστικό μαζί του. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για 5-10 εκατομμύρια δολάρια, που είναι τοποθετημένα σε ένα σιδερένιο κουτί κάπου στην ευρύτερη δασώδη περιοχή της Νέας Υόρκης. Πολυάριθμες εξερευνητικές αποστολές στις δεκαετίες που ακολούθησαν τον θάνατο του Schultz θα στέφονταν από παταγώδη αποτυχία…

• Ο θησαυρός των Noss

Η κορυφή Victorio είναι τμήμα των Rocky Mountains του Νέου Μεξικού, περιοχή που χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια από τις ΗΠΑ για πυραυλικές και πυρηνικές δοκιμές. Πριν «καταλάβει» βέβαια την ευρύτερη περιοχή η αμερικανική κυβέρνηση, το μέρος ήταν προσβάσιμο στον κόσμο, κι εδώ ακριβώς αρχίζει η ιστορία του ζευγαριού Doc και Babe Noss το 1937. Όπως το θέλει η ιστορία, οι δυο τους ήταν με φίλους για κυνήγι ελαφιών όταν ο Doc ανακάλυψε ένα πηγάδι που περιείχε σκελετούς, χρυσό, κοσμήματα και ιστορικά κειμήλια. Μέχρι το 1938, οι Noss είχαν διεκδικήσει τον θησαυρό και ήταν πλέον οι νόμιμοι ιδιοκτήτες του, με τις εκτιμήσεις να δίνουν και να παίρνουν για το ποιον χαμένο θησαυρό είχαν ανακαλύψει. Το 1939, σε μια προσπάθεια να επεκτείνει την είσοδο του πηγαδιού, ο Doc θα χρησιμοποιούσε δυναμίτη, κάνοντας την κατασκευή να καταρρεύσει και να θαφτεί μια και καλή ο θησαυρός, με το ζευγάρι να μην ξανααποκτά πρόσβαση ποτέ. Το 1949, ο Doc θα δολοφονηθεί από έναν καινούριο συνεργό, αφού είχε βέβαια ήδη χωρίσει από την Babe. Μέχρι και σήμερα, η ευρύτερη οικογένεια των Noss προσπαθεί να βρει τρόπο να ξαναμπεί στην τρύπα, χωρίς ωστόσο ίχνος θησαυρού να έχει βρεθεί σε όλα αυτά τα χρόνια. Η επέκταση μάλιστα του πεδίου βολής των ΗΠΑ περιλαμβάνει πλέον και το Victorio Peak, κάνοντας το έργο της ανεύρεσης του θησαυρού ακόμα δυσκολότερο…

• Ο θησαυρός του Μοντεζούμα

Θα παραμείνουμε στις ΗΠΑ, που απ’ ό,τι φαίνεται είναι το σπίτι για πολλούς χαμένους θησαυρούς, αυτή τη φορά θα μεταφερθούμε βέβαια στην πόλη Kanab της Γιούτα, όπου και πιστεύεται ότι είναι θαμμένος ο περίφημος θησαυρός του Μοντεζούμα. Ο θρυλικός ηγέτης των Αζτέκων ήταν κύριος μιας μυθώδους περιουσίας, την οποία και μετέφεραν οι ακόλουθοί του από το θησαυροφυλάκιό του όταν ο ηγέτης σκοτώθηκε στη μάχη με τα ισπανικά στρατεύματα του Κορτέζ. Πώς βρέθηκε όμως ο τεράστιος θησαυρός στη Γιούτα των ΗΠΑ; Ήταν στα 1914 όταν ο Freddy Crystal ανακάλυπτε ένα σημάδι σε έναν απότομο βράχο που του θύμισε έντονα τα χαρακτικά ενός παλιού χάρτη που πιστευόταν ότι οδηγούσε στο σημείο όπου ήταν θαμμένος ο θησαυρός του Μοντεζούμα. Η τοπογραφία του χάρτη έμοιαζε πολύ με την πόλη Kanab, με τον Crystal να πείθει τους κατοίκους να τον βοηθήσουν στη μυστική του αποστολή, με το αζημίωτο φυσικά. Η αποστολή βρήκε πράγματι ένα δαιδαλώδες σύστημα σπηλαίων και τούνελ, κατάσπαρτο από παγίδες θανάτου, θησαυρό ωστόσο δεν βρήκε ποτέ: ή οι Αζτέκοι τον είχαν ανακτήσει ή κάποιος υπερτυχερός τους είχε προλάβει…

• Η ληστεία της Λουφτχάνσα

Όποιος έχει δει την ταινία «Τα Καλά Παιδιά» (Goodfellas), γνωρίζει για τη ληστεία της Λουφτχάνσα, η οποία και θεωρείται η μεγαλύτερη ληστεία μετρητών στην αμερικανική ιστορία του εγκλήματος: συνέβη στις 11 Δεκεμβρίου 1978 στο Διεθνές Αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης, με 5 εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά και άλλες 875.000 δολάρια σε κοσμήματα να κάνουν φτερά. Η ληστεία σχεδιάστηκε από μια σειρά γκάγκστερ, περιλαμβανομένου του Henry Hill, με τη λεία να μη βρίσκεται ωστόσο ποτέ, κι αυτό εξαιτίας ίσως του γεγονότος ότι πολλοί από τους συνεργούς θα έβρισκαν τραγικό χαμό. Οι βίαιες δολοφονίες τους παραγγέλθηκαν από τον Jimmy Burke, τον «εγκέφαλο» της επιχείρησης, ο οποίος ανησυχούσε για την τεράστια κινητοποίηση των ομοσπονδιακών Αρχών που είχε πυροδοτήσει η ληστεία και έβγαλε σταδιακά από τη μέση όλη σχεδόν τη συμμορία. Όσο για τον θησαυρό, κανείς δεν ξέρει πού είναι κρυμμένος…

• Το Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο

Ένας από τους πλέον πολυαναζητημένους θησαυρούς της οικουμένης είναι το μικρό αυτό δωμάτιο, εξολοκλήρου κατασκευασμένο από κεχριμπάρι, με χρυσές επενδύσεις και καθρέφτες, το οποίο χτίστηκε τον 18ο αιώνα για τον Φρειδερίκο Α’, τον πρώτο βασιλιά της Πρωσίας. Το δωμάτιο θα δινόταν αργότερα ως δώρο στον τσάρο Πέτρο τον Μέγα και θα παρέμενε σε ρωσικά χέρια μέχρι και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όσοι μάλιστα το είχαν δει, το χαρακτήριζαν ως το 8ο θαύμα του κόσμου. Και τότε ήταν που εξαφανίστηκε από προσώπου γης! Οι φρουροί του δωματίου κατά τη διάρκεια του πολέμου το κάλυψαν με ταπετσαρία για να κρύψουν την πολυτελή του φύση, γεγονός που δεν απέτρεψε φυσικά τους Ναζί από τη λεηλασία του ανεκτίμητου αυτού θησαυρού. Το μετέφεραν στο Κάστρο Konigsberg της Γερμανίας, με τους εκτεταμένους συμμαχικούς βομβαρδισμούς του 1944 να αφήνουν το κάστρο ερείπιο και το δωμάτιο χαμένο για πάντα. Κανείς δεν ξέρει τι απέγινε το Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο, αν και η υπόθεση ότι καταστράφηκε ολοσχερώς δεν καλύπτει κανένα σενάριο. Οι μυθολογικές διαστάσεις που έχει λάβει ο θησαυρός του ωθούν ακόμα και σήμερα τους ακούραστους «κυνηγούς» στην ξέφρενη αναζήτησή του…

• Το πλοίο «Λουλούδι της Θάλασσας»

Ήταν στα 1502 όταν το πορτογαλικό πολεμικό πλοίο «Flor do Mar» κατασκευάστηκε για να τεθεί υπό τον έλεγχο του αδελφού του περίφημου εξερευνητή Βάσκο ντα Γκάμα, Εσταβάο. Το πλοίο αποτέλεσε τμήμα του μικρού εμπορικού στόλου που ξεκίνησε για την Ινδία το 1505, με τις περιπέτειές του να μετρούν μπόλικες μάχες στα επόμενα 6 χρόνια, όταν και θα χαθεί οριστικά από καταιγίδα στα 1511. Το περίφημο πολεμικό κουβαλούσε στα αμπάρια του πολύτιμα λάφυρα από τις νίκες που σημείωσε στη θάλασσα, με τις εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για ανυπολόγιστο θησαυρό, γι’ αυτό και έκτοτε αποτελεί το υγρό όνειρο κάθε κυνηγού θησαυρών! Όταν βυθίστηκε, το «Flor do Mar» κουβαλούσε μάλιστα τον θησαυρό του βασιλείου Melaka, που βρισκόταν στη σημερινή Μαλαισία, ο οποίος υπολογιζόταν σε 60 τόνους χρυσού…

• Ο χρυσός του Leon Trabuco

Πίσω στη δεκαετία του 1930, ο μεξικανός πολυεκατομμυριούχος Leon Trabuco είχε οργανώσει μυστικά μια σειρά από μυστηριώδεις πτήσεις στην έρημο του Νέου Μεξικού. Με την οικονομική κρίση του 1929 να μαστίζει της ΗΠΑ και το δολάριο σε ελεύθερη πτώση, η τιμή του χρυσού ήταν έτοιμη να εκτοξευτεί. Ο Trabuco λοιπόν και μια χούφτα συνεργάτες αγόραζαν χρυσό φρενιασμένα και τον περνούσαν λαθραία στις ΗΠΑ, περιμένοντας τις τιμές να απογειωθούν. Περίπου 16 τόνοι χρυσού κρύφτηκαν επιμελώς στην έρημο, με τον Trabuco να μην πουλάει ωστόσο ούτε ουγκιά, περιμένοντας την αξία του χρυσού να ανέβει κι άλλο. Κι όμως, τα γεγονότα θα τον προλάβαιναν: η νομοθετική ρύθμιση για την κατοχή χρυσού, που πέρασε απρόοπτα η αμερικανική κυβέρνηση, θα απαγόρευε την ατομική ιδιοκτησία χρυσού, αφήνοντας τον Trabuco κεραυνοβολημένο! Η κατάρα που συνοδεύει συνήθως τέτοιους θησαυρούς θα χτυπούσε, με τους 3 συνεργούς του Trabuco να πεθαίνουν μέσα σε 5 χρόνια και τον ίδιο λίγο αργότερα, παίρνοντας μαζί τους το μυστικό για την τοποθεσία που ήταν κρυμμένος…

• Ο θησαυρός του Μαυρογένη

Ένα από τα σπουδαιότερα θαλάσσια ευρήματα ανασύρθηκε από τους αρχαιολόγους το 1996, όταν ανακάλυψαν ένα ναυάγιο ανοιχτά των ακτών της Βόρειας Καρολίνα, που θα έδινε τροφή στη μυθολογία του κρυμμένου θησαυρού. Κι αυτό γιατί όλοι οδηγήθηκαν να πιστέψουν ότι επρόκειτο για το διαβόητο πειρατικό «Queen Anne’s Revenge», τη ναυαρχίδα του κουρσάρικου στόλου του περιβόητου πειρατή Μαυρογένη! Ήταν το 1718 όταν το πειρατικό απέκλεισε το λιμάνι της πόλης Charleston, ενώ λίγο μετά θα εξόκειλε στα ρηχά. Ο Μαυρογένης ήταν γνωστός και πλούσιος πειρατής, η υπόθεση λοιπόν για τεράστιο θησαυρό θαμμένο στη ναυαρχίδα του δεν φάνταζε μετέωρη. Μέχρι και σήμερα βέβαια δεν έχει ταυτοποιηθεί από τους αρχαιολόγους ότι πρόκειται πράγματι για το ναυάγιο του «Queen Anne’s Revenge», ενώ ούτε ουγκιά χρυσού δεν έχει βρεθεί πάνω ή γύρω από το πλοίο. Όσο για τον ίδιο τον Μαυρογένη, στην ανάκρισή του πριν πεθάνει για το πού είχε καταχωνιάσει τα κουρσάρικα πλούτη του, περιορίστηκε να δηλώσει: «Μόνο εγώ και ο διάολος ξέρουμε»…

• Ο θησαυρός των Ιπποτών του Ναού

Ένας από τους πλέον φημισμένους και μυστηριώδεις θησαυρούς του κόσμου, με την ιστορία του να έχει απασχολήσει λογοτεχνία και κινηματογράφο, ήταν το «κομπόδεμα» των Ιπποτών του Ναού! Οι Ναΐτες σχηματίστηκαν στο 1114 και στα επόμενα χρόνια θα συγκέντρωναν μια τεράστια περιουσία, η οποία δεν έχει βέβαια εντοπιστεί ποτέ. Στις αρχές του 14ου αιώνα, οι Ναΐτες διατάχθηκαν να συλληφθούν, με όσους δραπέτευσαν από την αιχμαλωσία και τα βασανιστήρια να συγκεντρώνουν τα απομεινάρια του θησαυρού τους και να τα ξαποστέλνουν με πλοία προς άγνωστη κατεύθυνση. Η γνωστότερη υπόθεση κάνει λόγο για μεταφορά του θησαυρού στη Σκοτία, κι από κει αργότερα στη Nova Scotia του Καναδά, όπου πιστεύεται ότι οι εναπομείναντες Ναΐτες έθαψαν τον θησαυρό τους παγιδεύοντάς τον με θανάσιμες παγίδες. Πολυάριθμα κυνήγια θησαυρού στην περιοχή δεν έχουν αποδώσει βέβαια καρπούς, με τον πλέον περίφημο θησαυρό του κόσμου να παραμένει άφαντος…

Πηγή: newsbeast.gr

Διαφήμιση

Τα καλύτερα Deals με τις μεγαλύτερες προσφορές αποκλειστικά από τον κλάδο του τουρισμού.

Read more »

Η ιστορία ενός μετεωρίτη που έπληξε τη Γη το 1908

Η Έκρηξη της Τουνγκούσκα ή «Συμβάν της Τουνγκούσκα» ήταν μια πολύ μεγάλη φυσικής προελεύσεως έκρηξη που συνέβη πάνω από μία ακατοίκητη περιοχή κοντά στον ποταμό Τουνγκούσκα, παραπόταμο του ποταμού Γενισέι της Σιβηρίας, στο σημερινό Κράι του Κρασνογιάρσκ της Ρωσίας, στις 7:14 π.μ. περίπου τοπική ώρα (3:14 θερινή ώρα Ελλάδας), στις 30 Ιουνίου 1908 (17 Ιουνίου με το παλαιό - Ιουλιανό - ημερολόγιο, που ήταν τότε ακόμα σε χρήση στη Ρωσία και στην Ελλάδα).

Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του υποκέντρου της εκρήξεως είναι κατά προσέγγιση πλάτος 60°53΄09΄΄ βόρειο και μήκος 101°53΄40΄΄ ανατολικό.

Η πιθανότερη αιτία για την έκρηξη ήταν η εκρηκτική διάλυση στη γήινη ατμόσφαιρα ένος μεγάλου μετεωροειδούς, ή μικρού αστεροειδούς ή και θραύσματος κομήτη, η οποία πρέπει να έλαβε χώρα σε ύψος από 5 ως 10 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της Γης. Υπάρχουν διαφορετικές εκτιμήσεις για τις διαστάσεις του ουράνιου αυτού σώματος, γενικά πάντως συμφωνούν ότι είχε διαστάσεις μερικών δεκάδων μέτρων.

Παρότι το μετέωρο ή ο κομήτης εξερράγη στον αέρα αντί να προσκρούσει στην επιφάνεια της Γης, η ενέργεια που απελευθερώθηκε ήταν τόσο μεγάλη (από 5 ως 30 μεγατόνοι TNT ή το χιλιαπλάσιο της ατομικής βόμβας της Χιροσίμα), ώστε θέρισε περίπου 80 εκατομμύρια δέντρα σε μια έκταση πάνω από 2,15 εκατομμύρια στρέμματα. Μια έκρηξη αυτού του μεγέθους θα μπορούσε να καταστρέψει μια μεγάλη πόλη.

Η Έκρηξη της Τουνγκούσκα θεωρείται η μεγαλύτερη χερσαία πτώση μετεώρου ή αστεροειδή στη Γη στην καταγεγραμμένη Ιστορία. Πτώσεις παρόμοιου μεγέθους σε απομακρυσμένες περιοχές των ωκεανών δεν θα είχαν γίνει αντιληπτές πριν τη γενικευμένη τηλεπισκόπηση του πλανήτη από τεχνητούς δορυφόρους, την δεκαετία του 1970.

Τι ακριβώς είχε γίνει... 

Εκείνο το πρωί εντόπιοι Εβένκοι και Ρώσοι έποικοι στους λόφους βορειοδυτικά της λίμνης Βαϊκάλης αντίκρυσαν μια στήλη γαλαζωπού φωτός, λαμπρή σχεδόν όσο και ο Ήλιος, να διασχίζει τον ουρανό. Περίπου 10 λεπτά αργότερα, σημειώθηκε λάμψη και ήχος παρόμοιος με τον ήχο πυρών πυροβολικού. Ο ήχος συνοδεύθηκε από ένα ωστικό κύμα που έριξε ανθρώπους κάτω και έσπασε παράθυρα σε αποστάσεις εκατοντάδων χιλιομέτρων. Οι περισσότεροι μάρτυρες ανέφεραν μόνο τους ήχους και τη δόνηση, όχι παρατήρηση της ίδιας της εκρήξεως. Οι διηγήσεις τους διαφέρουν ως προς τη σειρά και την ολική διάρκεια των γεγονότων.

Η δόνηση από την έκρηξη καταγράφηκε σε σεισμολογικούς σταθμούς σε όλη την Ευρασία. Παρότι η Κλίμακα Ρίχτερ δεν είχε επινοηθεί ακόμα, σε αρκετά μέρη η δόνηση θα είχε υπολογισθεί ισοδύναμη με σεισμό 5,0 βαθμών Ρίχτερ. Επίσης προκάλεσε διακυμάνσεις στην ατμοσφαιρική πίεση που ανιχνεύθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία. Τις επόμενες εβδομάδες ο νυχτερινός ουρανός ήταν αρκετά φωτισμένος για μεγάλο μέρος της νύχτας τόσο ώστε να μπορεί κάποιος να διαβάσει στο ύπαιθρο, εξαιτίας της σκόνης που υψώθηκε στη στρατόσφαιρα από την έκρηξη. Για τον ίδιο λόγο, στις ΗΠΑ, το Αστροφυσικό Αστεροσκοπείο Σμιθσόνιαν και το Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον παρατήρησαν μια μείωση στη διαύγεια της ατμόσφαιρας που διήρκεσε αρκετούς μήνες.

Εξαιτίας της περιστροφής της Γης, αν η πτώση είχε συμβεί 4 ώρες και 47 λεπτά αργότερα, θα είχε καταστρέψει εντελώς την Αγία Πετρούπολη, τότε πρωτεύουσα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Μαρτυρίες 

Του S. Semenov, όπως καταγράφηκε από την αποστολή του Leonid Kulik το 1930 (N.V. Vasiliev, A.F. Kovalevsky, S.A. Razin, L.E. Epiktetova, 1981). [1]

«Την ώρα του πρωινού καθόμουν δίπλα στο σπίτι, στον εμπορικό σταθμό Βαναβάρα (65 km νότια από την έκρηξη), βλέποντας βόρεια. [...] Ξάφνικά είδα ότι ακριβώς βόρεια, πάνω από τον δρόμο της Τουνγκούσκα του Onkoul, ο ουρανός άνοιξε στα δύο και φάνηκε φωτιά πάνω από το δάσος (όπως έδειξε ο αυτόπτης, περί τις 50 μοίρες ύψος - σημ. αποστολής). Το άνοιγμα μεγάλωσε και όλη η βόρεια πλευρά καλύφθηκε με φωτιά. Εκείνη τη στιγμή ζεστάθηκα τόσο πολύ ώστε δεν μπορούσα να το υποφέρω, σαν να καιγόταν το πουκάμισό μου: από τον βοριά, όπου ήταν η φωτιά, ερχόταν δυνατή ζέστη. 'Ηθελα να σκίσω το πουκάμισό μου και να το πετάξω κάτω, αλλά μετά ο ουρανός έκλεισε, ένας ισχυρός γδούπος ακούστηκε και πετάχτηκα λίγα μέτρα μακριά. Για μια στιγμή έχασα τις αισθήσεις μου, αλλά τότε έτρεξε έξω η γυναίκα μου και με πήρε μέσα στο σπίτι. Μετά από αυτό ήρθε ήχος όμοιος με αυτόν που κάνουν βράχια που πέφτουν ή κανόνια που ρίχνουν, η γη σείστηκε και όσο ήμουν κάτω πίεζα το κεφάλι μου στο πάτωμα, φοβούμενος ότι θα το έσπαζαν βράχια. Και καυτός άνεμος πέρασε ανάμεσα από τα σπίτια, σαν από κανόνια, που άφησε ίχνη στο έδαφος σαν μονοπάτια και προκάλεσε ζημιές σε κάποιες φυτείες. Αργότερα είδαμε ότι πολλά παράθυρα είχαν σπάσει..."

Του Chuchan της φυλής των Shanyagir, όπως καταγράφηκε από τον I.M. Suslov το 1926.

«Είχαμε μια καλύβα δίπλα στο ποτάμι με τον αδελφό μου Chekaren. Ξυπνήσαμε ξαφνικά την ίδια ώρα. Κάτι σαν να μας έσπρωξε. Ακούσαμε ένα σφύριγμα και αισθανθήκαμε δυνατό άνεμο. Ο Chekaren είπε: Ακούς όλα αυτά τα πουλιά που πετούν από πάνω; Μέσα στην καλύβα δεν μπορούσαμε να δούμε τι συνέβαινε απέξω. Ξαφνικά σπρώχτηκα και πάλι... Φοβήθηκα. Το ίδιο κι ο αδελφός μου. Αρχίσαμε να φωνάζουμε τους γονείς μας, αλλά κανένας δεν απάντησε. Ακουγόταν θόρυβος πέρα από την καλύβα, μπορούσαμε να ακούσουμε δέντρα να πέφτουν. Ο Chekaren κι εγώ βγήκαμε από τους υπνόσακούς μας και θέλαμε να τρέξουμε έξω, αλλά τότε σαν να χτύπησε κεραυνός. Αυτός ήταν ο πρώτος. Η γη άρχισε να σείεται, άνεμος χτύπησε την καλύβα μας και τη διέλυσε. Ρίχτηκα κάτω από τα δοκάρια, αλλά το κεφάλι μου τη γλίτωσε. Τότε είδα ένα θαύμα: δέντρα έπεφταν, τα κλαδιά τους καίγονταν, όλα ήταν πολύ φωτεινά, πώς μπορώ να το πω, σαν να υπήρχε ένας δεύτερος ήλιος, τα μάτια μου πονούσαν, έφθασα να τα κλείσω... Και αμέσως ακολούθησε μια δυνατή βροντή. Αυτός ήταν ο δεύτερος κεραυνός. Το πρωινό ήταν ηλιόλουστο, δεν υπήρχαν σύννεφα, ο 'Ηλιος μας έλαμπε όπως συνήθως... Ο Chekaren κι εγώ δυσκολευτήκαμε λίγο να βγούμε από τα ερείπια της καλύβας. Τότε είδαμε σε ένα άλλο μέρος του ουρανού μια άλλη λάμψη και μια δυνατή βροντή ακούστηκε. Αυτός ήταν ο τρίτος κεραυνός. Και πάλι ήρθε άνεμος, μας έσπρωξε και χτύπησε στα πεσμένα δέντρα. Κοιτάξαμε τα πεσμένα δέντρα, είδαμε κορυφές δέντρων να τσακίζονται και φωτιές. Ξαφνικά ο αδελφός μου ούρλιαξε Κοίτα πάνω! και έδειξε με το χέρι του. Κοίταξα και είδα μια άλλη αστραπή που προκάλεσε μια ακόμα βροντή. Αλλά ο ήχος ήταν λιγότερο δυνατός. Αυτό ήταν το τέταρτο χτύπημα, σαν ένας συνηθισμένος κεραυνός. Τώρα θυμάμαι καλά ότι υπήρξε και ένας ακόμα κεραυνός, αλλ' ήταν μικρός, και κάπου μακριά, εκεί που ο ήλιος πάει να κοιμηθεί»

Εφημερίδα Sibir, 2 Ιουλίου 1908

«Στις 17η Ιουνίου, περί τις 9 το πρωί, παρατηρήσαμε ένα ασυνήθιστο φυσικό περιστατικό. Στο βόρειο χωριό Καρελίνσκι (200 βέρστια βόρεια του Κιρένσκ) οι χωρικοί είδαν προς τα βορειοδυτικά, ψηλά πάνω από τον ορίζοντα, υπέρλαμπρο (αδύνατο να το κοιτάξουν) ασπρογάλαζο ουράνιο σώμα, το οποίο επί δεκάλεπτο εκινείτο προς τα κάτω. Το σώμα εμφανιζόταν σωληνοειδές, δηλαδή κυλινδρικό στο σχήμα. Ο ουρανός ήταν αίθριος, μόνο ένα μικρό σκοτεινό σύννεφο παρατηρήθηκε στη γενική κατεύθυνση του λαμπρού σώματος. Επικρατούσε ζέστη και ξηρασία. Καθώς το σώμα πλησίαζε το έδαφος (δάσος), φάνηκε να μαυρίζει και μετατράπηκε σε ένα γιγάντιο κύμα μαύρου καπνού. Ακούστηκε ένας ισχυρός γδούπος (όχι βροντή), σαν να έπεφταν βράχια ή να ηχούσαν κανόνια, και όλα τα κτίσματα σείσθηκαν. Την ίδια ώρα το σύννεφο άρχισε να βγάζει φλόγες αβέβαιου σχήματος. Οι χωρικοί όλοι πανικοβλήθηκαν και βγήκαν στους δρόμους, γυναίκες έκλαιγαν, νομίζοντας ότι ήταν το τέλος του κόσμου. Ο συγγραφέας αυτών των γραμμών βρισκόταν στο δάσος περί τα 6 βέρστια βόρεια του Κιρένσκ και άκουσε προς τα ΒΑ σαν μπαράζ πυροβολικού που επαναλήφθηκε σε διαστήματα 15 λεπτών τουλάχιστον 10 φορές. Στο Κιρένσκ, σε λίγα κτήρια, στις βορειοανατολικές τους πλευρές τα παράθυρα έσπασαν»

Εφημερίδα Siberian Life, 27 Ιουλίου 1908

«Κατά την πτώση του μετεωρίτη, ισχυρές δονήσεις του εδάφους παρατηρήθηκαν και κοντά στο χωριό Λοβάτ του ουέζντ του Κανσκ ακούστηκαν δύο ισχυρές εκρήξεις, σαν από κανόνια μεγάλου διαμετρήματος.»

Εφημερίδα Krasnoyaretz, 13 Ιουλίου 1908

«Χωριό Κεζέμσκογιε. Στις 17 (ενν. Ιουνίου με το παλ.ημερολ.) ένα ασυνήθιστο ατμοσφαιρικό γεγονός παρατηρήθηκε. Στις 7:43 ακούσθηκε ήχος παρόμοιος ισχυρού ανέμου. Αμέσως μετά ακούσθηκε ένας φρικιαστικός γδούπος, ακολουθούμενος από σεισμό που έσεισε τα κτήρια σαν να είχαν κτυπηθεί από ένα βαρύ βράχο. Ο πρώτος γδούπος ακολουθήθηκε από δεύτερο και τρίτο. Το διάστημα μεταξύ του πρώτου και του τρίτου γδούπου ακουγόταν ένα ασυνήθιστο υπόγειο κροτάλισμα, παρόμοιο με μια σιδηροδρομική γραμμή επί της οποίας δεκάδες τρένα ταξιδεύουν συγχρόνως. Στη συνέχεια, επί 5 ως 6 λεπτά ακουγόταν ήχος ακριβώς ίδιος με κανονιοβολισμούς: 50 ως 60 σε ίσα μικρά διαστήματα που προοδευτικά ελαττώνονταν σε ένταση. Μετά από 1,5 ως 2 λεπτά ακόμα έξι επιπλέον γδούποι ακούστηκαν συνοδευόμενοι από δονήσεις. Ο ουρανός, εκ πρώτης όψεως, εμφανιζόταν καθαρός. Δεν υπήρχε άνεμος ή σύννεφα. Ωστόσο, με προσεκτικότερη παρατήρηση προς τα βόρεια, δηλ. προς την κατεύθυνση των γδούπων, ένα είδος σύννεφου στάχτης φάνηκε κοντά στον ορίζοντα, που γινόταν συνεχώς μικρότερο και αραιότερο, και περί τις 2-3 μ.μ. εξαφανίσθηκε ολότελα».

el.wikipedia.org

Στο βίντεο μπορείτε να δείτε πώς είναι σήμερα η περιοχή της Τουνγκούσκα:

via

Read more »